biuro@jan-mrugacz.pl

 (+48) 608 437 741

Sufit stanowi dużą powierzchnię mającą znaczący wpływ na postrzeganie wnętrz jako harmonijnej całości. Może być zatem istotnym polem do popisu dla uzyskania ciekawej, przyciągającej oko aranżacji pomieszczeń. Jednym ze sposobów na taki efekt jest zastosowanie sufitu podwieszanego, czy to do wykonania idealnie równej powierzchni na całym suficie, czy do bardziej fantazyjnych i skomplikowanych układów, gdzie zabudowa sufitu jest na różnych poziomach, dodatkowo efektownie doświetlonych.

Sufity podwieszane składają się z elementów konstrukcyjnych, zapewniających trwałe i stabilne zamocowania do stropu, oraz poszycia, stanowiącego zewnętrzną powierzchnię kształtującą wygląd sufitu. Najważniejsza zasada projektowania i wykonywania sufitów mówi, że niedozwolone jest montowanie płyt gipsowo-kartonowych wyłącznie na klej gipsowy, co standardowo wykonuje się, montując okładziny z płyt na ścianach.

Konstrukcję nośną wykonuje się w większości przypadków z systemu stalowych profili oraz specjalnych wieszaków, stanowiących wspólnie ruszt do montażu poszycia. Znacznie rzadziej stosuje się obecnie konstrukcję rusztu z elementów drewnianych.

Od niedawna na polskim rynku dostępny jest również innowacyjny system regulowanych łączników do montażu płyt gipsowo-kartonowych, również na sufitach, który pozwala zastąpić tradycyjny układ stelaża ze stalowych profili.

Zasady projektowania sufitów podwieszanych

Podczas projektowania sufitów podwieszanych dobiera się rodzaj profili głównych, rodzaj profili nośnych i obwodowych, wymiary i grubość profili oraz rozstaw profili. Od tych parametrów zależy nośność konstrukcji i rodzaj zastosowanych rozwiązań. Możliwe jest zastosowanie jednopoziomowej konstrukcji rusztu w układzie równoległym oraz jedno- lub dwupoziomowej konstrukcji w układzie krzyżowym.

Kolejna zasada dotyczy doboru rodzaju poszycia. Najczęściej stosuje się w tym celu płyty gipsowo-kartonowe, ale można również zastosować płyty gipsowo-włóknowe, a nawet OSB lub kasetony. Ważne jest, aby dostosować rodzaj płyt do warunków eksploatacji w danym pomieszczeniu. W pomieszczeniach suchych, takich jak salony czy korytarze, stosuje się standardowe płyty g-k (białe), ewentualnie płyty o zwiększonej odporności ogniowej (czerwone).

Natomiast w pomieszczeniach mokrych, takich jak łazienki, WC czy pralnie, gdzie okresowo może występować zwiększona wilgotność powietrza, bardziej uzasadnione jest zastosowanie płyt impregnowanych, o podwyższonej odporności na działanie wilgoci (zielonych).

W niektórych przypadkach, do precyzyjnego dobrania ilości potrzebnych profili, łączników krzyżowych, akcesoriów czy wkrętów, można posłużyć się gotowymi narzędziami internetowymi przygotowanymi przez dostawców lub producentów sufitów podwieszanych, płyt gipsowo-kartonowych lub profili.

Programy lub aplikacje tego typu pozwalają dobrać ilość niezbędnych materiałów dla zadanej w programie powierzchni sufitu, rozstawu profili itp. danych, ułatwiając projektowanie sufitu podwieszanego i zakup właściwej ilości potrzebnych materiałów.

Zasady wykonywania sufitów podwieszanych

W przypadku sufitów podwieszanych montowanych na stalowym ruszcie, pierwszą czynnością jest wykonanie trasowania płaszczyzny sufitu na ścianach pomieszczenia. W ten sposób wyznacza się poziom, na którym zamocowane zostaną profile przyścienne (UD). Profile przyścienne montuje się kołkami szybkiego montażu, w uprzednio wywierconych otworach, na całym obwodzie pomieszczenia.

Kolejną czynnością jest zamontowanie do sufitu wieszaków, standardowo w rozstawie co 1 m. W kolejnym roku docina się na odpowiednią długość i montuje profile UD, dodatkowo podwieszając je na wspomnianych wieszakach. Posługując się poziomicą oraz regulując wysokość podwieszenia na wieszakach, wyznacza się idealnie poziomą płaszczyznę sufitu podwieszanego.

Do tak przygotowanej i wypoziomowanej konstrukcji montuje się poszycie z płyt gipsowo-kartonowych, pamiętając o pozostawieniu niewielkiej szczeliny na krawędzi połączenia płyt ze ścianami obwodowymi. Płyty przykręca się odpornymi na korozję łącznikami, a następnie spoinuje gipsem szpachlowym, w którym zatapia się taśmy zbrojące, wzmacniające połączenie i chroniące przed wystąpieniem spękań. Tak przygotowana powierzchnia jest po wyszlifowaniu gotowa do malowania i ostatecznego wykończenia.